باز دلم برای خود بودنم تنگ است. همین !!!
پ.ن : یکبار دیگر عشق را با خون نوشتند ، تعبیر لبخند تورا گلگون نوشتند ... میان اشکهایتان التماس دعا که دلم بسیار دلتنگ است ... .
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم.
محرم که میرسد باز دلم بی تاب سینه و زنجیر و تعذیه است ، یادش به خیر ، آن سالهای کودکی ، پدر تعذیه می خواند ، "شمر" می شد ، و من هم "عبدالله" ، چه گریه ها که نکردم برای حفظ کردن نسخه هایم ، برای روی سبک خواندن ها ، کاش هنوز همان روزها بود ، کاش می شد یکبار دیگر برای تو بخوانم ، آنها که حسین می خواندند ...
دلم میخواهد یک بار دیگر ، لباس تعذیه ای بر تن کنم و بگویم ، " یارب چه بینم از جر عدوان ، طفل یتیم ام ، عبدالله ام نام " ... و مثل چشمهای خودم ، همه ی دیده ها اشک آلود شود . سلطان خوبان ، حالا دیگر می دانم برای "که" و می دانم که برای "چه" میگریم ، حالا دیگر حتی میتوانم بی روضه برایت گریه کنم ، که حسین را همچون "منی" کشت ...
مولای خوب من ، حسین ، تشنگان این دنیا ما ایم ، و تو سیراب شدی از آخرت ، عطای دنیا را بخشیدی به لقای آخرت ، و امروز دنیای ما شده است ، پر از شمر و یزید ، و کوفیانی که با یزیدان هم کاسه اند ، می کشند و چپاول می کنند و هیچ باکشان نیست ، کاش روزی باشم و ببینم که منتقم خون حسین ، از سوی مشرق جغرافیای عشق می آید و داد از بی گناه می ستاند ... "این الطالب بدم المقتول بکربلا ... " ..."اللهم ارزقنی الشفاعته الحسین ، یوم الورود ..."
پ.ن ۱ : حماسه کربلا را با مشتی خرافات افسانه نسازید ، که یزیدیان اندیشه این کار را در سر دارند ...
پ.ن ۲ : میان اشکهایتان التماس دعا ...
اِلــــــــــهــــی مــــــا اقـــــَــــر بَـــــــــــــــک مِـــنــّــی وَ اَبــعَـــدَنـــــی عَــنـــک ...
< خدایا تو چه اندازه به من نزدیکی و من تا چه حد از تو دور > فرازی از دعای عرفه امام حسین (ع)
دست هایتان را به سوی آسمان بلند کنید ، امروز رحمت اللعالمین ، وسعت کرامت و بخشندگی خویش را بر سر عالمیان گسترانده است ، از خواستن دریغ مکنید ، امروز روز اجابت است ،
امروز روز اجابت است ،
امروز روز اجابت است ،
امروز روز اجابت است ...
یا الهی المعترفُ بذنوبی فاغفرها لی اَنا الذی اَساتُ اَنا الذی اخطاتُ اَنا الذی هَمَمتُ اَنا الذی جهلتُ ...
پ.ن : به یاد شب های ماه رمضان ، همان جمله ای که ناگهان بر زبانم راندی : هو ربک القوی و الغنی ، انه عبدک الفقیر و الضعیف ، ارحمنی یا مولا ...
ادامه ی پست :
الان ساعت ۱۰:۱۰ دقیقه ی شب هستش ، تقریبا ۱۲ ساعت بعد از نوشتن این پست ، اول خواستم یه پست جدید بزنم ولی دیدم بهتره بقیه حرفهام رو آخر همین پست بزنم.
بعد از این که پست رو نوشتم ، رفتم دانشکده ، انگار خدا زد پس گردنم و گفت برو ، به امید من ، نمی خواستم دیگه برم سر کلاس سخت افزار ، می خواستم لج بازیم رو ادامه بدم و برم حذف کنم ! اما به اسرار (تصحیح می شود اصرار!) دو تا از همکلاسیام بی خیال شدم و اومدم سر کلاس ، خدا کمک ام کرد ، که دلتنگی هفته ی پیش رو که هوار شد روی تموم دلتنگی هام ، از دلم بریزم بیرون ، همیشه وقتی دلم تنگ بود ، میخواستم داد بزنم ، اما این گچ به دست گرفتن و پای تخته سیاه رفتن امروز برام از هزار تا داد و فریاد بهتر بود ، همین که حالا میدونه من یه آدم معمولی نیستم برام بسه ، همین که حالا همه میدونن مقصر من نیستم برام از هزار تا داد بهتر بود ، خدایا تو وقتی میخوای چیزی بشه ، میشه ، خواستی که آروم بشم و حالا آروم هستم ... خیلی زیاد ...
و وقتی واسه گدایی در خونه کسی میری که منت سرت نمیزاره ، دلت میخواد تموم آرزو هات رو بهش بگی ، و میدونی که اون میشنوه ، و اجابت می کنه ، خدایا شکرت ... گدایی امروز ما رو قبول کن ... خدایا من رو به غیر خودت واگذار مکن ...
با تو ام ، با تو ، خدا
یک کمی معجزه کن
چند تا دوست برایم بفرست
پاکتی از کلمه
جعبه ای از لبخند
نامه ای هم بفرست
***کوچه های دل من
باز خلوت شده است
قبل از این که برسم
دوستی را بردند
یک نفر گفت به من
باز دیر آمده ای
دوست قسمت شده است
با تو ام ، با تو ، خدا
یک دل قلابی
یک دل ِ خیلی بد
چقدر می ارزد ؟
من که هرجا رفتم
جار زدم :
شده این قلب حراج
بدوید
یک دل مجانی
قیمتش یک لبخند
به همین ارزانی
***هیچ وقت اما
هیچ کس قلب مرا قرض نکرد
هیچ کس دل نخرید
***با تو ام ، با تو ، خدا
پس بیا ، این دل من ، مال خودت
من که دیگر رفتم اما
ببر این دل را
دنبال خودت.
<<عرفان نظر آهاری>>
تو هنوز همونی هستی که واسه ی من کافی هستی ...
تو هنوز همون ربک الغنی و منم هنوز همون ابدک الضعیف ام ... اعتراف می کنم...
تو هنوز همونی هستی که همین نزدیکی است ، و من هنوز همونیم که همه جا دنبالت میگردم ...
اینا رو خوب یادمه ...
خدا اما چرا من همیشه یادم میره که تو از من چی می خوایی ؟؟
خدا چرا یادم میره که چی ازت خواستم ...
ناشکری نمی کنم ، تا حالا هرچی خواستم بهم دادی ...
ولی من هنوز ام گم ام ... سر در گم ...
خدایا بهم صبر بده ، من توان ندارم ...
خدایا بدی هام رو ببخش ...
کمک ام کن ...
اینجا میان سینه ام ، یک پلاک است ،
یک نشانی برای تمامی دار و ندار های این دنیا ،
یک نشانی برای تمامی آن دنیا ...
اینجا میان سینه ام یک نوشته است ...
دلتنگت که می شوم ،
نه نه ...!!!
دلتنگتان که میشوم ،
دلگرمی قلبم می شود ،
زمزمه می کنم ، که این جاست ،
خدایی که همین نزدیکی است ،
و چشمانی که خیس میشود ...
و باران چه طراوتی می دهد ، هوای آسمان دل را ...
من تنها نیستم ،
ستاره ها هستند ،
زمزمه ی نورانیشان را می توان شنید ،
دو شاخه گل ،
یک نقاشی ...
در کنار هم ...
الهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم.
سلام بر ثامن و ضامن ...
از آخرین باری که آمدم پابوست ، چند سالی گذشته است ، اما هیچ خاطره ای نمانده است به جز همان ، صحنه ی نبرد پیروز مندانه شیطان درونم ، آه که چه بگویم ...
پشیمانم ... دل بی قرارم ، مثل کبوتران حرمت پر میکشد ، ای کاش یکبار ، فقط یکبار دیگر میشد ، دستم را به سوی آن پنجره بیاورم ، و حلقه بزند ، بغضی در گلو ، اشکی در چشم و دستی بر گرداگرد یکی از آن میله های فولادی ... پشیمانم ...دلم میخواهد، بغض سکوت شکسته شود تا که بگویم یا ثامن الحجج ، ادرکنی ...
میلاد ثامن الحجج بر عاشقان اهل بیت مبارک باد.
همه می دانند ، همه می دانند ، که من و تو از آن روزنه ی سرد و عبوس باغ را دیدیم ، و از آن شاخه ی بازیگر دور از دست ، سیب را چیدیم ...
همه میدانند ، همه می دانند ، باغ را دیدیم ، سیب را چیدیم ...
همه میدانند ، همه می دانند ، باغ را دیدیم ، سیب را چیدیم ...
همه میدانند ، همه می دانند ، باغ را دیدیم ، سیب را چیدیم ...
همه میدانند ، همه می دانند ، باغ را دیدیم ، سیب را چیدیم ...
پ.ن 1: آخ خدا چقدر دلم تنگه ، چقدر دلم تنگه ... یعنی قسمت میشه این آخرین شب قدر امسال هم من باشم ؟ خدایا بزار بازم باشم و گریه کنم و بازم بگم ، سیدی انت ربک الغنی و القوی ، انا عبدک الضعیف و الفقیر ...
پ.ن 2: و جرم من این است ، سیب عاشقانه را چیدم ...
پ.ن 3: نه هرکه چهره بر افروخت دلبری داند ، نه هرکه سر بتراشد سکندری داند ،... غلام همت آن رند عافیت سوزم ، که در گدا صفتی کیمیاگری داند ، وفا و عهد نکوباشد ار بیاموزی ، وگرنه هرکه تو بینی ستمگری داند، به قد و چهره هر آنکس که شاه خوبان شد ، جهان بگیرد اگر دادگستری داند ، بباختم دل دیوانه و ندانستم ، که آدمی بچه ای شیوه ی پری داند ... باباحافظ ! تو هم بزن مرا به چوب فال امروزت ...
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم
باز هم برای تو می نویسم ، تو که تکرار نشدنی ترین فصل آسمانی .
هنوز هم این آدینه ی سبز در حال عبورند و من چه غریبانه با این دلتنگی ها خو گرفته ام . امید به آمدنت دارم . من خوب آمدنت را در دفتر تمام لحظه های دلم نقاشی کرده ام ، با تمام آن رنگ ها که از همین غروب های عاشقانه به یادگار دارم. حالا دیگر با تو ، برایم تمام رنگها زیباست . تو خود رنگین کمان حضوری در این عصر خاکستری غیبت .
چیزی جز این دل عاشق و همین چند جمکران دل برای پیشکش ندارم.
بهار من ، نفس بکش !
عطر این انتظار را به باد سپرده ام تا نثار جان عاشقت کند...
مولای من ، از قلمم قول گرفته ام که تا ابـــد با غم این سه نقطه های تلخ، حرکت کند .
من هنوز هم منتظر توام ... و منتظر را جز وصال ، آرام و قرار نیست ...
مرا با نام یکی از عاشقانت یاد کن ، هر کجا که بودی ...
منتظر تو – نرگس
گاهی اوقات توی زندگی بی هدف و بی مسیر می شی. خودت و خیلی چیزای دیگه رو گم می کنی . گاهی اوقات اندوهناک می شی . یعنی به شدت اندوهناک می شی. اون موقع است که ایمان می یاری " هر کس روزنه ای است به سوی خداوند . اگر اندوهناک شود ، اگر به شدت اندوهناک شود . "
گاهی اوقات می رسی به یه مقصد. به جایی که خیلی وقته دنبالش بودی. به اون مقصد نهایی که خیلی چیزا رو برات می سازه . یه مقصد نهایی که سرتاسر عشق است و ایمان و عاشقی ...
حالا دیگه حاضر نیستی به هیچ قیمتی اینجا رو از دست بدی . تو رسیدی ... به نهایی ترین مقصدت. خسته از راه ، عاشق و دلسپرده و با کلی امید برای باقی مونده ی فرداها ... حالا دیگه باید بمونی ، بمونی تا مقصد رو بشناسی. حالا دیگه تو ، یه به مقصد رسیده ای ! یکی که بالاخره پیدا کرد چیزی رو که بهونه ی موندنش بود .
من به مقصدم رسیدم . بعد از گذشتن از 150 تا ایستگاه ! 150 تا پست که این رند بودنش برای خودم خیلی عجبه ! حالا باید بیشتر از قبل شهامت داشته باشم ، باید بیشتر از قبل عاشق باشم تا بتونم مقصدم رو نگه دارم و از دستش ندم.
مـن ، یک به مـقصد رسیده ام ...
برایم دعا کنید و آبجی نرگسی و مقصد نهایی اش رو به خاطر همه چیز و هیچ چیز، ببخشید...
پ.ن 1 : خدای من ، تنها تکیه گاهم ، برای همیشه، تا ابــــــــد مواظب فرشته ی نجات من باش...
پ.ن 2 : حسنک وزیر ؛ کسی که بودنش برای من خیلی چیزها رو به زندگی ام برگردوند. کسی که با بودنش ، خوش طعم ترین مزه ی عاشقی دنیا رو چشیدم . تا همیشه مدیونشم و دعای خیر و آرزوی خوشبختی اش رو تا ابـــــــــد بدرقه ی زندگی اش می کنم ...
پ.ن 3 : لطفا فراموش نکنید که قــلـبــتان را به کسی بسپارید که قلب تک تک ذرات هستی برای او می تپد ...
پ.ن 4 : بهشت نصیبتون با طعم خالص آناناس ...
حرف آخر : این داستان ادامه دارد تا وقتی که خدایی که همین نزدیکی ست، بخواهد...
نرگس مقدمی راد – 4/5/87